مطمئن باش و برو
[ضربه‌ات] كاری بود  

دل من سخت شكست
و چه زِشت
به من و سادگی‌ام خندیدی
به من و عشقی پاك
كه پُر از یاد تو بود
و خیالم می‌گُفت تا اَبد مال تو بود
تو برو، برو تا راحت تَر
تِكه‌های دل خود را آرام سر هم بَند زنم...

تو مگه بهم نگفته بودی که به عشق من اسیری زنده هستی

به امیدی که یه روز برام بمیری

من مگه نگفته بودم که تو این دنیا غریبم جز تو هیچ کسی نمونده

تو یکی نَدِه فریبم

تو مگه بهم نگفته بودی سایه ، سایه پا به پامی

 هر جای دنیا که باشم من نباشم

 تو باهامی من همونم که چه آسون چشمامو به تو فروختم

 لحظه ، لحظه با تو خندیدم و از اشک تو سوختم...

دستمال کاغذی به اشک گفت:
قطره قطره ات طلاست!
یک کم از طلای خود حراج میکنی؟
عاشقم ! با من ازدواج میکنی؟!


اشک گفت : ازدواج اشک و دستمال کاغذی؟
تو چقدر ساده ای؛ خوش خیال کاغذی!
توی ازدواج ما تو مچاله میشوی!
چرک میشوی و تکه ای زباله میشوی!
پس برو و بی خیال باش،عاشقی کجاست؟
تو فقط دستمال باش!

دستمال کاغذی دلش شکست،گوشه ای کنار جعبه اش نشست!
گریه کرد و گریه کرد و گریه کرد
در تن سپید و نازکش دوید خون درد!

آخرش اشک مچاله شد
مثل تکه ای زباله شد!
او ولی شبیه دیگران نشد
چرک و زشت مثل این و آن نشد
رفت اگرچه توی سطل آشغال؛
پاک بود و عاشق و زلال!

او با تمام دستمال های کاغذی فرق داشت!
چونکه در دلش خودش ، دانه های اشک کاشت...

        تنها برایت می نویسم...